ماه، همیشه، ماه عاشقان و شاعران بوده است. این همسفر خاموش و رازآمیز فرزند انسان در تبعید خاک، پیوسته شعر شاعران را با بالهای خیال به آنسوی اقیانوس ساکت فضا پرواز داده است. از ماه تعابیر گوناگون در ادب پارسی نقش بسته؛ تعابیری مانند ماه نخشب، ماه ده چار، کوزهی رؤیا، چشمهی سیماب و… همه و همه حاکی از آن است که ماه با باغهای برفی خود، میلیونها چشم مشتاق تماشا و عاشق زیبایی را در خود زندانی کرده؛ با اینحال هنوز وصف تمام و کمال زیبایی ماه را شعری درخور سروده نشده است.
